ในอดีต..​ เลือนลาง

posted on 30 Nov 2011 22:10 by seaweedz in DailyLife
เหตุการณ์ในอดีต ที่บางครั้งก็ยังไม่ลืม
เรื่องนี้เกิดตอนช่วงสมัยขึ้นมัธยมปลายใหม่ๆ
เมื่อขึ้นชั้นม.ปลาย เพื่อนในกลุ่มจะเกิดการแยกย้ายไปคนละห้องปะปนกัน
เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ม.1 การเจอกันย่อมน้อยลงตามๆกันไป
 
ในตอนนั้นเพื่อนแต่ละคนแยกย้ายออกไปคนละห้อง
กลุ่มเราจึงได้มีสมาชิกใหม่ซึ่งเป็นเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกับคนในกลุ่ม
แต่อยู่มาสักพัก เริ่มเกิดปัญหาที่ว่า เพื่อนในกลุ่มไม่ค่อยชอบหน้าสมาชิกใหม่กัน
จากที่ตอนเที่ยงเป็นเวลาที่จะเจอกันครบทุกคน กลายเป็นเริ่มหายไป หายไป...
 
ตั้งแต่อยู่มาจนถึงม.4 การกลับบ้านคนเดียวเป็นอะไรที่เกิดขึ้นไม่ถึงสามครั้ง
การนั่งกินข้าวโรงอาหารคนเดียว ไม่เคยเกิดขึ้น
ไม่เคยเลยที่ต้องอยู่คนเดียว..

แต่พอถึงช่วงนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย
ความเงียบเหงา เราได้รู้จักอย่างชัดเจน
การอยู่ตัวคนเดียวเริ่มเป็นการเคยชิน..
บางครั้งการนั่งรอเพื่อนที่โรงอาหาร ด้วยหวังว่าเพื่อนจะลงมา
แต่สุดท้ายเราก็กลับขึ้นห้องเรียนโดยไม่ได้กินข้าว 
ตอนนั้นรู้สึกอย่างเดียวว่า เคยชิน กับสิ่งที่เฉยชา..

แล้ววันหนึ่ง จำไม่ได้แน่ชัดว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น
จำได้แค่ว่า  เจอคำโกหก
นิ่งไปเลย ทำอะไรไม่ถูก
เป็นวันแรกเลยจริงๆที่ต้องเสียน้ำตาให้คนอื่นเห็น
ถึงตอนนั้นจะได้คุยกับเพื่อนแล้วก็ตาม
แต่สถานการณ์ไม่ค่อยมีอะไรต่างไป ไม่ค่อยดีขึ้นจากเดิม

แม้กระทั่งจนถึงม.6 โรงอาหารไม่ใช่ที่ๆเราจะได้เจอกันอีกแล้ว
ตอนพักเที่ยงจะมีแค่บางวันที่ลงมาพร้อมกับเพื่อนในห้อง
ส่วนโต๊ะของพวกเรานั้น ก็ว่างเปล่า..

มิตรภาพและความสนิท เริ่มจางหายไปในทุกทาง

ตอนนี้แม้อยากจะย้อนไปก็คงจะทำไม่ได้
อยากจะกลับไปพูดคุยให้มาก คงไม่มีทาง
กลับไปทักทาย ช่วยพยุงให้ทุกอย่างดีขึ้น คงไม่มีวันอีกแล้ว

แน่นอนว่าทุกวันนี้เรายังทักทายกันอยู่ 
แต่เมื่อเห็นคนอื่นๆ ที่เค้ายังสนิทกับเพื่อนมาก
ไปเที่ยวด้วยกัน หรือบางครั้งไปถึงต่างจังหวัด มันก็น่าอิจฉามากนะ

เพื่อนในกลุ่มบางคนก็ดีแล้วที่ได้สนิทกับเพื่อนกลุ่มใหม่ในห้อง
และยังได้พบปะเที่ยวเจอหน้าทักทายกัน
สำหรับเราคงยึดติดมากเกินไปเอง เลยต้องอยู่เองแบบนี้ ..

[BAKERY] healthyBREAD & butterCOOKIES

posted on 30 Nov 2011 17:52 by seaweedz in Bakery
ปิดเทอมช่วงแรกๆ น้ำท่วม ของแพงและหายาก แม่จึงห้ามทำขนม ((ซะงั้น!
ช่วงนี้น้ำลด ของเริ่มหาง่ายเหมือนเดิม
เลยว่างๆมาอัพขนมหน่อยละกัน
 
เมื่อวานอบคุ๊กกี้ทั้งวัน จนได้มาถุงขนาดนี้

ลองทายดูสิว่าทั้งหมดมีกี่รส 
บางทีก็บ้าอบเยอะไปนะ = =" 


ทั้งหมดห้ารสตามนี้
ovaltine - ไม่มีรสโอวัลตินสักนิดเลย สังเกตได้ว่าสีจางมากๆ ใส่น้อยไปหน่อย(ไม่หน่อยละมั้ง)
กลายเป็นบัตเตอร์ธรรมดาไปซะได้
coffee - ก็รสกาแฟปกติๆ
matcha grain - ชาเขียวธัญพืช ดูรักสุขภาพเนอะ ที่ทำชาเขียวเพราะลองดับกลิ่นพวกธัญพืชดู
matcha - ตอนอบเสร็จหอมชาเขียวมากๆ แต่พอข้ามวัน กินไปไม่ได้กลิ่นละ หรือกลิ่นมันตีกันหมดก็ไม่รู้ 
grain - กินแรกๆรสชาติเหมือนน้ำเต้าหู้มาก มันธัญพืชเกินไป กินไม่ไหวจริงอ่า 

คุ๊กกี้ก็หมดเพียงเท่านั้น
ตามจริงแล้วที่มีธัญพืชไม่ใช่อะไรหรอก ตอนแรกจะทำเหมือนแครกเกอร์ละมั้ง
เห็นสูตรในเว็บแล้วอยากลอง แต่ทำแล้วเจ๊งคับ..​ มันไม่กรอบ และนิ่มๆ รสชาติน้ำเต้าหู้สุดๆแล้ว
ก็เลยต้องหาทางแก้ เลยเอามาทำคุ๊กกี้กับขนมปังนั้นเอง XP  

มาต่อกันที่ขนมปัง ภาพก่อนอบ และหลังอบ

สีดูแตกต่างมากๆ ก่อนอบสีมันเหลืองเพราะทาไข่เจือน้ำก่อนเข้าอบ เผื่อจะได้ผิวขนมปังเงาๆวาวๆตอนอบเสร็จ
ส่วนที่อบเสร็จแล้วมันเข้มไม่ใช่เพราะไหม้แต่อย่างใด
แต่เนื่องจากมันไม่ใช่แป้งขนมปังขาวอย่างเดียว สีเลยออกมาเข้มตามระเบียบ..

ขนมปังตัวนี้ ประกอบไปด้วย งาดำ งาขาว เม็ดฝักทอง เม็ดแตง แป้งโฮลวีท ผงชินนาม่อน ((เฮลตี้สุดๆ


เนื้อเนียนมากๆ ขนมปังนุ่ม แต่ไม่เหนียว ??​ สงสัยไหมว่าไม่เหนียวเป็นยังไง
เคยฉีกขนมปังกินไหม เวลาฉีกแล้วมันจะยืดๆ ((ตามนั้นๆ 
แต่ขนมปังที่ผสมพวกธัญพืชนี่ทำสองรอบแล้ว มันก็ไม่เหนียวทั้งสองรอบเลย ไว้ต้องลองใหม่
วันนี้ก็คงมาอัพแค่สองตัว ไว้งานหน้ามาใหม่ =)

edit @ 30 Nov 2011 18:20:56 by nori*

ไล่ตามฝัน

posted on 26 Nov 2011 21:17 by seaweedz in DailyLife
คุณเคยไล่ตามความฝันของตัวเองไหม..?
 
สิ่งที่เรานั้นกำลังไล่ตามอยู่ เคยสังเกตบ้างหรือเปล่า ว่ามันคือ
"ฝันที่อาจจะเป็นจริง" หรือ "ฝันที่ไม่อาจเป็นไปได้"
 
แน่นอนว่า คนหลายๆคนย่อมมีความฝันของตัวเอง
อะไรที่อยากจะได้ อะไรที่อยากจะทำ อะไรที่อยากจะเป็น 
แต่..​ อะไรล่ะที่จะเป็นจริง

การไล่ตามฝันย่อมเป็นเรื่องดี
วิ่งตามทีละนิด.. ทีละน้อย..
เหมือนกับการก่ออิฐขึ้นทีละก้อน ก่อเป็นสิ่งที่เราต้องการ
สักวันที่เราก่อได้สำเร็จ นั้นคือความฝันที่จะกลายมาเป็นจริง

ในขณะที่ก่อวางสร้างแต่ละอย่าง
ไม่มีทางที่จะไม่มีอุปสรรคเกิดขึ้น
อาจจะมีล้มบ้าง แตกบ้าง พังบ้าง
แล้วเราจะท้อหรือเปล่า ท้อที่จะคอยแก้และสร้างมันต่อหรือไม่
 
แต่สำหรับฝันบางฝัน ของคนบางคน
หากสร้างเท่าไหร่ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เคยสำเร็จ ไม่เคยเป็นรูปร่างขึ้นมาได้บ้างเลย
เมื่อถึงตอนนั้น เราควรจะกลับมาไตร่ตรองถึงความเป็นจริง
ว่าเรากำลังตามฝันนั้นโดยมาผิดวิถีทางหรือเปล่า 
หรือว่าฝันนั้น ไม่อาจเป็นจริงได้สำหรับเรา ..
 
 
ไม่ว่าจะยังไง การมีฝันและไล่ตามเป็นสิ่งที่ดี
แต่ควรไล่ตามฝันอย่างเต็มความสามารถในทางที่มีความเป็นไปได้
แล้วสักวัน คุณจะได้ฝันนั้นมาอยู่ด้วยกันบนโลกแห่งความจริง