DailyLife

ความรัก

posted on 28 Jan 2013 18:53 by seaweedz in DailyLife
ความรัก แท้จริงแล้วคืออะไร?

บางทีแล้วเราไม่ได้ต้องการคำนิยามหรือความหมายใด
แต่เราสามารถสัมผัสมันได้ หากมีความรักส่งผ่านมาถึงเรา
 
แล้วยังไงเราถึงสัมผัสมันได้ล่ะ ..
 
การบอกรัก บอกคิดถึง การจับมือ เดินควง การกอด,,
ไม่สามารถบ่งบอกถึงความรักได้
หากเราไม่ได้ดูแลอีกฝ่ายที่ความรู้สึก
แต่ทำได้แค่การพูดหรือการกระทำที่คิดว่าคือการแสดงออกถึงความรัก 
นั่นอาจไม่ใช่รักที่แท้จริง 
 
ความรักอาจเริ่มต้นได้ง่ายๆ เพียงแค่พูดคุยถูกใจ
รู้สึกอยากจะพักใจไว้ที่ใครสักคน ใครสักคนที่ทำให้รู้สึกดีหรืออบอุ่นได้
..ความเข้าใจ ความเชื่อใจ ความใส่ใจ..
 
ความเข้าใจ เข้าใจในสิ่งที่เป็นไป ในสิ่งที่อีกฝ่ายนึกคิดกระทำ
เรียนรู้เพิ่อให้เราสามารถปรับตัวเข้าหากันในจุดที่สมดุลได้ ช่วยเหลือกันปรับในส่วนที่ต่าง
 
ความเชื่อใจ เชื่อในตัวอีกคน อย่าคอยหวาดระแวงในสิ่งที่ไม่มี
ทำให้ต่างฝ่ายต่างมั่นใจ ว่าความรักคือเรื่องของเราแค่สองคน และทำให้เป็นแบบนั้นจริงๆ
 
ความใส่ใจ การดูแลใส่ใจความเป็นไปของอีกฝ่าย การดูแลทางใจ
การทำให้เค้ารู้สึกว่ายังมีเราที่คอยดูแลคอยห่วงเค้าอยู่
 
 
อย่าทำให้ความรักกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ใครต้องอึดอัด
อย่าทำให้ความรักกลายเป็นการปิดกั้นการใช้ชีวิตของอีกฝ่าย
อย่าทำให้ความรักกลายเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวสำหรับใคร
อย่าทำให้ความรักกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เราต่างต้องหายไป
อย่าทำให้ความรักกลายเป็นความเศร้าที่ไม่มีวันกลับมาดีได้

ของขวัญ

posted on 01 Dec 2011 16:29 by seaweedz in DailyLife
เมื่อถึงวันสำคัญ
เราก็อยากที่จะให้ของขวัญสำหรับคนๆหนึ่งจริงมั้ย?

ของที่ให้ก็ตามปกติทั่วไป
ที่เราพยายามเลือกให้ถูกใจที่สุด
โดยคิดว่าคนนั้นจะชอบแบบไหนนะ?
อันนี้สวยไหม?
ถ้าใช้จะเหมาะหรือเปล่า?
อะไรประมาณนั้น 
 
แต่ของข้างต้นนั้นล้วนแต่เป็นของขวัญสำเร็จรูป
ก็คืออาจจะหาซื้อได้ตามร้านต่างๆภายนอกนั่นเอง

แต่บางอย่างถ้าเราสามารถทำเองได้ จะเป็นยังไงกันนะ
ถ้าเราอยากให้ของที่มันมีชิ้นเดียวในโลกหล่ะ?
ชิ้นเดียวในโลกยังไม่เท่าไหร่ แต่ชิ้นเดียวที่เราเป็นคนทำขึ้นหล่ะ?
มันดูเป็นอะไรที่พิเศษดีเนอะ
 
การที่เราจะทำอะไรสักอย่าง มันต้องเริ่มตั้งแต่แรก
การออกแบบ หาวัสดุ ลงมือทำ เก็บรายละเอียด
ดูประณีตและใส่ใจในการทำมาก
แม้งานบางงานอาจจะออกมาไม่เรียบร้อย ไม่สวยงามที่สุด
 
แต่งานๆนั้นก็เต็มไปด้วยความใส่ใจมากที่สุด

นี่แหละ ของขวัญทำมือ =D 

ในอดีต..​ เลือนลาง

posted on 30 Nov 2011 22:10 by seaweedz in DailyLife
เหตุการณ์ในอดีต ที่บางครั้งก็ยังไม่ลืม
เรื่องนี้เกิดตอนช่วงสมัยขึ้นมัธยมปลายใหม่ๆ
เมื่อขึ้นชั้นม.ปลาย เพื่อนในกลุ่มจะเกิดการแยกย้ายไปคนละห้องปะปนกัน
เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ม.1 การเจอกันย่อมน้อยลงตามๆกันไป
 
ในตอนนั้นเพื่อนแต่ละคนแยกย้ายออกไปคนละห้อง
กลุ่มเราจึงได้มีสมาชิกใหม่ซึ่งเป็นเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกับคนในกลุ่ม
แต่อยู่มาสักพัก เริ่มเกิดปัญหาที่ว่า เพื่อนในกลุ่มไม่ค่อยชอบหน้าสมาชิกใหม่กัน
จากที่ตอนเที่ยงเป็นเวลาที่จะเจอกันครบทุกคน กลายเป็นเริ่มหายไป หายไป...
 
ตั้งแต่อยู่มาจนถึงม.4 การกลับบ้านคนเดียวเป็นอะไรที่เกิดขึ้นไม่ถึงสามครั้ง
การนั่งกินข้าวโรงอาหารคนเดียว ไม่เคยเกิดขึ้น
ไม่เคยเลยที่ต้องอยู่คนเดียว..

แต่พอถึงช่วงนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย
ความเงียบเหงา เราได้รู้จักอย่างชัดเจน
การอยู่ตัวคนเดียวเริ่มเป็นการเคยชิน..
บางครั้งการนั่งรอเพื่อนที่โรงอาหาร ด้วยหวังว่าเพื่อนจะลงมา
แต่สุดท้ายเราก็กลับขึ้นห้องเรียนโดยไม่ได้กินข้าว 
ตอนนั้นรู้สึกอย่างเดียวว่า เคยชิน กับสิ่งที่เฉยชา..

แล้ววันหนึ่ง จำไม่ได้แน่ชัดว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น
จำได้แค่ว่า  เจอคำโกหก
นิ่งไปเลย ทำอะไรไม่ถูก
เป็นวันแรกเลยจริงๆที่ต้องเสียน้ำตาให้คนอื่นเห็น
ถึงตอนนั้นจะได้คุยกับเพื่อนแล้วก็ตาม
แต่สถานการณ์ไม่ค่อยมีอะไรต่างไป ไม่ค่อยดีขึ้นจากเดิม

แม้กระทั่งจนถึงม.6 โรงอาหารไม่ใช่ที่ๆเราจะได้เจอกันอีกแล้ว
ตอนพักเที่ยงจะมีแค่บางวันที่ลงมาพร้อมกับเพื่อนในห้อง
ส่วนโต๊ะของพวกเรานั้น ก็ว่างเปล่า..

มิตรภาพและความสนิท เริ่มจางหายไปในทุกทาง

ตอนนี้แม้อยากจะย้อนไปก็คงจะทำไม่ได้
อยากจะกลับไปพูดคุยให้มาก คงไม่มีทาง
กลับไปทักทาย ช่วยพยุงให้ทุกอย่างดีขึ้น คงไม่มีวันอีกแล้ว

แน่นอนว่าทุกวันนี้เรายังทักทายกันอยู่ 
แต่เมื่อเห็นคนอื่นๆ ที่เค้ายังสนิทกับเพื่อนมาก
ไปเที่ยวด้วยกัน หรือบางครั้งไปถึงต่างจังหวัด มันก็น่าอิจฉามากนะ

เพื่อนในกลุ่มบางคนก็ดีแล้วที่ได้สนิทกับเพื่อนกลุ่มใหม่ในห้อง
และยังได้พบปะเที่ยวเจอหน้าทักทายกัน
สำหรับเราคงยึดติดมากเกินไปเอง เลยต้องอยู่เองแบบนี้ ..